نوح به روایت مدرن

در ابتدا هیچ نبود

وسوسه به گناه ختم شد

آنان از باغ عدن (بهشت ) رانده شدند

آدم و حوا سه پسر داشتند

هابیل ، قابیل و شیث

هابیل قایبل را کشت و به شرق فرار کرد

جایی که فرشتگان سقوط کرده به او پناه دادند

فرشتگان نگهبان به نوادگان هابیل کمک کردند تا تمدنی . صنعتی برپا کنند

یهودیان و سرمایه داری مدرن

خلاصه کتاب یهودیان و سرمایه داری مدرن   jews and modern capitalism

 نام انتخابی مترجم «یهودیان و حیات اقتصادی مدرن» است و توسط نشر ساقی در ایران معرفی شده است. نویسنده کتاب ورنر سومبارت دوست ماکس وبر (جامعه شناس مشهور و نویسنده کتاب «اخلاق سرمایه داری و  روح پروتستانتیسم») است. دو دوست آلمانی هر دو درباره راز سرمایه داری تحقیق کرده اند تحقیقی که پروتستانها و پیوریتانها را به عنوان حل معما تحلیل کرد جهانی شد و تحقیقی که پای یهودیان را به میان کشید گمنام ماند. راز سرمایه داری مدرن چیست؟ سومبارت می گوید: پیوریتانیسم جداً همان یهودیت است! (ص 260).

کتاب «شادکامی از دیدگاه پیامبر اعظم (ص)»

کتاب «شادکامی از دیدگاه پیامبر اعظم (ص)» با تعداد قابل توجهی از شواهد درون دینی نشان می دهد که چقدر در آموزه های اسلامی توصیه های مفیدی برای شادکام بودن وجود دارد. برخی از این توصیه ها برای شادی است و برخی برای رضامندی. عوامل شادی و لذت عبارتند از: شوخی، خواب، خوردن و آشامیدن، بوی خوش و تفریح و سرگرمی. علاوه بر اینها رضامندی ناشی از دیده شدن نعمتها در زندگی نیز رکن دیگر شادکامی است. رکن سوم هم تقابل و رویارویی با تنیدگی (استرس) است که روشهای متنوع آن در فصل سوم تبیین می شود.

بوی پیراهن یوسف

«بوی پیراهن یوسف» بیش از آنکه اثری در ژانر دفاع مقدس باشد، روایت جلوه ای از ماجرای دلکش «انتظار» است. اثری که به ما یاد می دهد چطور درباره مفهومی دینی و انسانی از سینمای داستان گو کمک بگیریم.

ماجرای فیلم درباره یوسف، نام منتَظَر بزرگ، است که «می گویند» کوسه او را خورده اما پدر منتظِرش(غفور) باور نمی کند و «امید» دارد او برگردد. در این میان پای یک منتظر دیگر نیز به داستان باز می شود. دختری که به دیدار برادر(خسرو) آمده است. امید خواهر از امید پدر کمتر است و در بخشی از فیلم خواهر خسرو ازاینکه غفور امید غلط به او داده بسیار عصبانی می شود غافل از اینکه غفور یک «منتظر» است و معنا ندارد که امید را از دست بدهد، گویی که بوی پیراهن یوسف به مشامش خورده و مهم نیست که دیگران ملامتش کنند.

اکثر نماهای فیلم در شب می گذرد[1] و شب دوران انتظار برای فرارسیدن صبح است، هر چند شبهای حاتمی کیا سرد و دلگیر نیست بلکه گرم و پر از امید است[2]. در پایان فیلم خبر پیدا شدن خسرو می رسد و دو منتظر به سرعت به سمت یار می شتابند. اما به جای خسرو (شاید قبل از خسرو) یوسف ظهور می کند، گویی که پایان انتظار از آن کسی است که امید بیشتر دارد! در لحظه به هم رسیدن، یوسف دستش را از بالا به سمت ماشین سواری پایین که پدرش در آن نشسته دراز می کند. اینجا لحظه دیدار در شرایط رفعت پسر بر پدر همانند دیدار یعقوب و یوسف و ولایت یوسف بر پدر رخ می دهد. آسمان به شدت آبی است. نماهای شب اکنون به روزی دلپذیر تبدیل شده است.

انتظار یعنی این!

----

گفت و گوی دیدنی با حاتمی کیا در این خصوص را اینجا دانلود کنید:

فیلم سینمایی " بوی پیراهن یوسف "

---

[1]  حاتمی کیا گفته مدت 2ماه روزها می خوابیده و شبها فیلمبرداری می کرده است

[2]  گرم بودن نور و فیلمبرداری به قدری برای کارگردان مهم بوده که او میانه کار فیلمبردار را عوض کرد!

چ مثل «چه؟»

در شرایطی که همه جناحها و گروهها سعی دارند حاتمی کیا را از دست ندهند و هر کس بخشی از سخنان و مواضعش را به نفع خود مصادره می کند، نوشتن متنی که نهایتاً نقد استاد سینمای ایران است سخت است و شاهدم این است که تاکنون کسی حاضر به چاپ این مطلب نشده است! اما به نظرم در عین احترام به این سرمایه ملی باید حقیقت را هم گفت...

47 قطعه تقدیم به چم ران

از اصطلا حات عرفا،چم وچمن است. چمران  هم اسمش وهم شخصیتش عارفانه بود.چمران واقعاً چم ران بود.

نقد و تحلیل کتاب دغدغه های فرهنگی

منتشر شده در ویژه نامه گفتمان الگو، شماره3

به طور خلاصه اصول فرهنگی مدنظر رهبری را می توان در چند مورد بیان نمود:

1.       فرهنگ در عین اینکه عملا از دیگر حوزه ها مستقل است اما معنایی وسیع داشته و همچون هوا تمام امور را در بر می گیرد و در درجه اول اهمیت است. لذا می بایست به همه حوزه های فرهنگی( ادبی، هنری و اعتقادی) پرداخت.

2.       فرهنگ قابل مهندسی کردن است ولی مهمترین مخاطب آن نیروهای تشکیلاتی خودجوش هستند.

3.       در حوزه فرهنگ خلأ و عقب ماندگی و نگرانی زیادی وجود دارد. «دغدغه» های فرهنگی اینجاست که معنای تمام خود را می یابند.

4.       کار فرهنگی نوعی جنگ است  چرا که دشمن در حال تهاجم است و بنابراین فعال فرهنگی همچون افسر جنگ محسوب می شود.

خواننده کتاب دغدغه های فرهنگی تا حدی می تواند به نکات فوق پی ببرد.

ولایت فقیه در چند جمله

درباره مرجعیت و حجیت فقیه چند روایت اساسی داریم. نتایج این روایات به شرح ذیل هستند:

1. فقیه یعنی راوی حدیث و سنت و کسی که سخن مولای خود را بشناسد و بگوید. پس کسی که مثلا در علوم روز مهارت دارد لزوما فقیه نیست.
2. فقیه مرجع، حجت و حاکم است رابطه یک رجوع کننده با فقیه عین رابطه معصوم است چون فقیه نائب معصوم است.  
3. دایره مرجعیت فقیه در حد روایت و سنت پیامبر و ائمه است و اجتهاد شخصی او حجیت ندارد مگر آنکه این اجتهاد با استنطاق از سنت صورت گرفته باشد و بتوان آن را به پیامبر و ائمه نسبت داد. پس سلایق شخصی فقیه ربطی به ولایت او ندارد.
4. روش شناختن فقیه مرجع، نظر به مقدار اطاعت پذیری او از مولایش و روایتگری و معرفت او به دین است.
5. عوام مقلد فقیه هستند نه فقط موکل یا شاگرد و پرسشگر. چرا که فقیه حجت و حاکم است.
6. مردم باید رابطه ای قلبی با فقیه برقرار کنند چون او حاکمی الهی  و نایب معصوم است پس باید به حکمیت او رضایت بدهند و در قلبشان مخالفتی نبینند.
7. نیابت امام لزوماً از آن یک فقیه نیست چون نقل روایت در انحصار یک نفر قرارداده نشده است اما در اختلاف آراء  یک فصل الخطاب لازم است که بر دیگر فقهاء حجیت و حاکمیت داشته باشد.

متن روایات مورد بحث را در ادامه بخوانید:

توسعه فرهنگی برای توسعه اقتصادی! *

خط مشی گذاری عمومی برای تقویت و تثبیت «فرهنگ توسعه در ایران»، حسن بنیانیان، امیرکبیر،1386 ، 400صفحه

دکتر بنیانیان از نویسندگان پرکار و ویژه در حوزه برنامه ریزی فرهنگی است و در این کتاب هم مطالب مفصلی در تحلیل رابطه فرهنگ و توسعه به قلم آورده است. نویسنده در مقدمه «اهمیت فرهنگ توسعه» را نشان می دهد و دلایل عدم اقبال به فرهنگ توسعه و پاسخ به این سؤال که «چرا به جای بررسی تأثیر عقاید و رسوم در رشد اقتصادی بیشتر مقولات اقتصادی پرداخته شده است» را مطرح می نماید. اما اساساً گویی کتاب با پرسش از ماهیت توسعه بیگانه است و اهمیت توسعه را مفروض گرفته و فقط در پی این است که چرا رابطه فرهنگ با آن مهجور مانده است. در واقع نویسنده در برخی مواضع کتاب در پی این است که بگوید مرکز ثقل و بخش اعظم توسعه، حول افزایش میزان و سرعت رشد و توسعه اقتصادی دور می زند و یکی از اصلی ترین ضرورتهایی که برای توسعه سیاسی ، علمی و فرهنگی ذکر می شود کمک به توسعه اقتصادی است(ص35). به عبارت دیگر توسعه ، توسعه اقتصادی است و توسعه فرهنگی برای کمک به توسعه اقتصادی مهم می شود.

تأملاتی بر اتحاد کار و فراغت*

از واژه‌ی کار چند معنی به ذهن متبادر می‌شود:

1. عمل: عمل در ادامه‌ی علم و آگاهی است. یعنی انسان آنچه را در وجود خود دارد محقق کند. شاید هم به تعبیری می‌توان گفت عمل اعم از «اشتغال» است. هر عملی اشتغال نیست ولی هر اشتغالی نوعی عمل کردن است. برخی از اعمال آدمی مستلزم اشتغال و از بین رفتن فراغت نیست و لذا در صورت بی‌عملی اطلاق بیکاری هم در مورد آن معنا ندارد، مانند اثرگذاری‌های روانی و اعتقادی انسان‌ها بر یکدیگر که نوعی عمل بر دیگران است. یا در مثال دیگر، قرآن کسانی که صبر کردند و نیز متوکلین را هم از عاملین می‌داند: نِعْمَ أَجْرُ الْعامِلِین الَّذینَ صَبَرُوا وَ عَلى‏ رَبِّهِمْ یَتَوَکَّلُونَ (عنکبوت/58و59) در حالی که صبر و توکل در واقعیت خارجی چیزی را اشغال نمی‌کنند. صبر و توکل، عمل هستند چون محقق‌کننده‌ی شاکله‌ی درونی بوده و بر «غیر» مؤثر واقع می‌شوند.