تماس؛ فیلمی درباره سفر درونی

#فیلم_تماس (ساخته #رابرت_زمه_کیس) درباره جست و جوی یک زن (الی) است که از کودکی به دنبال تماس با فضایی ها بود. این زن به خدا ایمان ندارد ولی احساس می کند در آسمان خبری هست او یک اخترشناس است که سالها پیش پدرش را از دست داده‌است و نمی‌تواند بپذیرد که بشر در کهکشان‌ها تنهاست. او تحت تاثیر خاطره پدر خود به دانشگاه رفته و مدارج عالی علمی را کسب می‌کند

یادداشتهایی در حاشیه کتاب «آغازی بر یک پایان»

این کتاب کوچک حرفهایی بزرگ و اجمالی و ناتمام دارد که برای برخی از آنها می توان یک کتاب نوشت.

فهم و هضم برخی از این نظریات ساده نیست و حتی ممکن است ما را به مخالفت وادار کند ولی اگر به این نظریات نزدیک شویم آن وقت می فهمیم که چقدر آوینی را کم می شناختیم.

 

آوینی و تاریخ باطنی عالم

بر اساس دیدگاه شهید آوینی ما دو تاریخ داریم:ظاهری و باطنی؛ روز و‌روزگار.
مقالات اولیه کتاب آغازی بر یک پایان به این موضوع اختصاص دارند

یادداشتهایی درباره جشنواره فجر 96

 

1

به وقت شام

شام مظهر بلاست و یاد آن با آه عجین است. شام کلمه کلیدی است که بار دینی تاریخی و آخرالزمانی دارد و با کلمه سوریه یا دمشق (که در ترجمه انگلیسی نام فیلم آمده) فرق دارد

تأملاتی درباره مکر زمانه

   دکتر رضا داوری اردکانی در چند روز اخیر دوباره گفت که غرب مکر الهی نیست: «اخیراً از من پرسیده اند آیا پدید آمدن غرب مکر الهی نیست؟ پاسخ من این است که غرب در ۴۰۰ سال اخیر براساس اندیشه و تفکر و با ظهور اراده به قدرت، پدید آمده و بر جهان مسلط شده است. اسم مکار هم گمان نمی کنم در این دوران اسم غالب الهی باشد وانگهی یک تاریخ دو هزار و پانصد ساله یا پانصد ساله نمی تواند حاصل مکر خداوندی باشد».

این اشاره بیش از هرچیز به سخن استاد او فردید است

خدا هنوز دستش در آب و گل است

مرحوم #دولابی می گفت: خدا هنوز دستش در آب و گل است(مصباح الهدی,ص 359)
گاهی طینتی ناخالص و حتی کافرانه به ما داده شده و عملمان بی اثر است. اگر بیچاره و مستضعف باشیم عقاب نمی شویم ولی اگر شناخت داشتیم ولی به تکلیفمان (ولو دعاکردن) عمل نکردیم مسئول هستیم.
مگر نه اینکه طینت های کافر و مؤمن با هم مخلوط شده اند و مگر نه اینکه خدا زنده (مومن) را از مرده (کافر) بیرون می کشد؟

کفشها را باید کند جور دیگر باید رفت

#کفش در قرآن نماد دنیاست و گرچه کفش داشتن و به دنیا پرداختن جایز بلکه‌لازم است اما در سرزمین مقدس کفش را باید کند: #فاخلع_نعلیک_انک_بالواد_المقدس
#کفشداری اماکن مقدس متناسب با عالمی است که باید در آن کفش را کند. در چنین‌عالمی است که با کفش رفتن به خانه دیگران هتک حرمت و  #پرتاب_کفش نماد توهین است. پیاده روی با پای برهنه در چنین عالمی معنادار است. اینجاست که #پابرهنه فقط صفت فقرا نیست

آیا همه ما ترومن هستیم؟

حجت الاسلام #علیرضا_پناهیان در مورد فیلم سینمایی #نمایش_ترومن تحلیلی ارائه داده است و گفته همه ما ترومن شهر خود هستیم.

ترومن نام شخصیتی است که بدون اینکه خودش خبر داشته باشد از زمان تولد در میان بازیگرانی که نقش همشهریان او را بازی می کنند زندگی می کند و نمایش زندگی او به صورت زنده در یک استودیوی بزرگ که زمین و دریا و شهر دارد، پخش می شود. اما ماجرا از اینجا تازه شروع می شود

عارف در سرزمین عجایب

  کتاب سفینه الصادقین گفتارهای عارف معاصر آقای حاج سید حسین یعقوبی قائنی است که با اصرار شاگردان، بخشی از زندگی نامه و خاطرات خویش را که حاوی نکات مهم سلوکی و قابل استفاده برای سالکین راه خدا است در اختیار قرار دادند.

این اثر ترکیبی از خاطرات عرفانی و نظریات عرفانی است و به طور کلی کتابی عجیب است که فهم آن در سطح هر کسی نیست و حتی می توانم نام آن را «عارف در سرزمین عجایب» پیشنهاد بدهم. عارف در این کتاب دنبال گنج می رود و با موجودات پنهانی ارتباط می گیرد. عجایبی در علم غریبه و جن و قدرتهای روحانی و اخبار غیبی و مکاشفات عجیب. اما نکته مهم این است که نقل عجایب سلوک و عرفان همراه با تحلیل و تبیین است. اینجاست که فرد وابسته به عقل می تواند صبر کند و قبل از تعجب، فکر کند تا برای هر اتفاق توجیه مناسبی بیابد.

دوازده مرد خشمگین؛ درباره یقین

#دوازده_مرد_خشمگین گرچه در گیشه شکست خورده اما اثری تأمل برانگیز در تاریخ سینماست که از نیم قرن پیش تابه حال جوایز و ستایش منتقدین را برانگیخت (و این سرنوشت بسیاری فیلمهای بامعناست!). این فیلم ما را در مورد مفاهیمی چون یقین و قضاوت به فکر وامی دارد.

سیر ابراهیمی دولابی

  اگر سیر ابراهیمی را واقعی بدانیم نه نمایشی (چنانچه که برخی روایات و عرفا آن را واقعی می دانند) می توان برای دیگران هم منزلتی مشابه و قابل تأسی قائل شد. از زندگی مرحوم دولابی می توان نتیجه گرفت که او هم سیر ابراهیمی در زندگی را طی کرده و کوکب و قمر و شمس را دریافته و گذر کرده است.
سیر دولابی با سیر ابراهیم نبی در سوره انعام مشابهتهایی دارد که ما را وامی دارد تا بگوییم هر یک از ما ابراهیم درون داریم و باید اهل صیروت باشیم: